نفت
نفت برنت در 17 نوامبر 2026 نزدیک 91 تا 92 دلار معامله میشود؛ افت از سقف 119 دلاری، نگرانی مازاد عرضه را برجسته کرده و سطوح 91، 90 و 93 دلار را به کانون توجه تکنیکال برده است؛ نشست اوپکپلاس مهم است.
به گزارش هیچ یک – این نفت شاخص در معاملات اخیر عمدتاً در محدوده 91.6 تا 92.2 دلار نوسان کرده است؛ در حالی که معاملات روز دوشنبه با افتی حدود 3.5 تا 3.6 درصدی به پایان رسید و قیمت تسویه به نزدیکی 92.44 دلار رسید. ادامه فشار فروش در معاملات سهشنبه نیز باعث شد قیمت به محدودههای پایینتر از 92 دلار حرکت کند و حتی سطوح پایینی کانال 91 دلار را مورد آزمایش قرار دهد.
این تحولات در شرایطی اتفاق میافتد که نفت برنت فاصله قابل توجهی با سقفهای قیمتی اواخر اکتبر، یعنی محدوده 119 دلار، پیدا کرده است. تغییر جهت بازار تنها به معنای عقبنشینی قیمت از یک سقف تاریخی یا مقاومت مهم نیست، بلکه نشاندهنده تغییر در اولویتهای معاملهگران و بازتعریف عوامل اثرگذار بر بازار انرژی است. در ماههای گذشته، نگرانی از محدودیت عرضه، اختلال در جریان صادرات و افزایش تنشهای ژئوپلیتیکی سهم قابل توجهی در حمایت از قیمت نفت داشت؛ اما اکنون توجه بازار بیش از گذشته به افزایش عرضه، رشد موجودیها و نشانههای تضعیف تقاضا معطوف شده است.
به این ترتیب، نفت برنت وارد مرحلهای شده که در آن عوامل بنیادی و ساختار تکنیکال همجهت عمل میکنند. افزایش نگرانیها درباره مازاد عرضه، انتظارات قیمتی را تحت فشار قرار داده و شکست حمایتهای نموداری نیز زمینه را برای تداوم حرکت نزولی فراهم کرده است. با این حال، افت سریع قیمت در مدت کوتاه، شاخصهای مومنتوم را به محدوده اشباع فروش نزدیک کرده و احتمال بازگشتهای مقطعی را نیز در محاسبات بازار حفظ کرده است.
تغییر موازنه جهانی نفت؛ افزایش عرضه جایگزین نگرانی کمبود شده است
مهمترین عامل اثرگذار بر روند اخیر نفت برنت، تغییر روایت بنیادی بازار از احتمال کمبود عرضه به سمت شکلگیری مازاد در ماههای پیش رو است. این جابهجایی در شرایطی رخ داده که نگرانیهای مربوط به اختلال در جریان صادرات نفت همچنان بهطور کامل از بین نرفته، اما بازیابی سریعتر از انتظار صادرات و افزایش حجم نفت در دسترس، وزن بیشتری در تصمیمگیری معاملهگران پیدا کرده است. در واقع، بازار اکنون بیشتر از آنکه بر احتمال اختلالهای احتمالی تمرکز کند، به جریان واقعی عرضه و تقاضا توجه نشان میدهد.
بر اساس برآوردهای آژانس بینالمللی انرژی (IEA)، بازار جهانی نفت در سهماهه چهارم سال 2026 با مازاد عرضهای در حدود 1.7 میلیون بشکه در روز مواجه خواهد شد. این نهاد میانگین عرضه جهانی را در این دوره نزدیک به 105 میلیون بشکه در روز برآورد کرده است. چنین اختلافی میان عرضه و تقاضا میتواند به افزایش تدریجی ذخایر منجر شود و در صورت تداوم، قدرت چانهزنی عرضهکنندگان را در بازار کاهش دهد. اهمیت این برآورد زمانی بیشتر میشود که سرمایهگذاران همزمان با نشانههایی از بازگشت جریان صادرات، احتمال محدودتر شدن عرضه در ماههای آینده را نیز با تردید بیشتری ارزیابی میکنند.
افزایش نفت در حال حمل روی آب یا Oil on Water نیز یکی دیگر از نشانههایی است که در تحلیل وضعیت عرضه اهمیت پیدا کرده است. این شاخص به حجم نفتی اشاره دارد که در نفتکشها قرار گرفته و هنوز به مقصد نهایی نرسیده است. افزایش این حجم میتواند نشاندهنده بالا رفتن عرضه در دسترس، تغییر مسیر محمولهها یا کند شدن روند تخلیه و جذب نفت در بازار مصرف باشد. در شرایطی که نگرانی درباره رشد ذخایر جهانی نیز افزایش پیدا کرده، بالا رفتن حجم نفت در حال حمل میتواند فشار روانی بیشتری بر قیمتها وارد کند.
رشد ذخایر جهانی و بازگشت جریان صادرات؛ فشار عرضه در حال تثبیت است
دادههای مربوط به موجودیهای جهانی نیز با تغییر فضای بنیادی بازار همخوانی دارد. بر اساس برخی سنجهها، ذخایر جهانی نفت در ماه اکتبر افزایش پیدا کردهاند؛ اتفاقی که نخستین رشد ماهانه از ژوئن در این مجموعه دادهها محسوب میشود. اهمیت این تغییر در آن است که افزایش ذخایر معمولاً زمانی اتفاق میافتد که میزان عرضه از مصرف جاری فراتر میرود یا سرعت جذب محمولهها کاهش پیدا میکند. در نتیجه، رشد موجودیها میتواند نشانهای از دشوارتر شدن شرایط برای حفظ قیمتهای بالا باشد.
بازگشت سریعتر از انتظار صادرات نفت در خاورمیانه نیز بخش دیگری از این معادله را تشکیل میدهد. با وجود تداوم برخی حوادث مرتبط با نفتکشها و حملونقل دریایی، جریان واقعی صادرات نسبت به نگرانیهای قبلی وضعیت باثباتتری پیدا کرده است. همین تفاوت میان ریسکهای احتمالی و دادههای واقعی عرضه باعث شده بازار بخشی از صرف ریسک ژئوپلیتیکی را از قیمتها خارج کند. به بیان دیگر، صرف وجود احتمال اختلال در حملونقل برای حمایت پایدار از نفت کافی نیست و معاملهگران اکنون به میزان واقعی کاهش یا افزایش عرضه توجه بیشتری دارند.
از منظر بنیادی، این شرایط میتواند ساختار قیمتگذاری نفت را تغییر دهد. زمانی که نگرانی از محدودیت عرضه در مرکز توجه قرار دارد، حتی اخبار مربوط به احتمال اختلال نیز میتواند به سرعت باعث افزایش قیمت شود؛ اما در دورهای که بازار با مازاد عرضه مواجه است، اثر این اخبار معمولاً به واکنشهای کوتاهمدت و نوسانهای مقطعی محدود میشود. بنابراین، تا زمانی که دادههای صادراتی و موجودیها از تداوم عرضه مناسب حکایت داشته باشند، بازگشت قیمت به سطوح بالاتر با موانع بنیادی بیشتری روبهرو خواهد بود.
ضعف تقاضای چین و تعدیل مصرف؛ سمت تقاضا نیز از قیمت حمایت نمیکند
در کنار افزایش عرضه، نشانههای کاهش قدرت تقاضا نیز به تضعیف نفت برنت کمک کرده است. چین بهعنوان یکی از مهمترین مصرفکنندگان نفت جهان، نقش تعیینکنندهای در ارزیابی روند تقاضای جهانی دارد. آمار مربوط به فعالیت پالایشگاههای این کشور در ماه اکتبر از کاهش قابل توجه حجم فرآوری نفت خام حکایت دارد؛ بهطوری که میزان فعالیت پالایشگاهها نسبت به ماه قبل حدود 2 درصد و در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته نزدیک به 8 درصد کاهش یافته است.
افت فعالیت پالایشگاهها از آن جهت اهمیت دارد که فرآوری نفت خام یکی از شاخصهای مهم برای ارزیابی تقاضای واقعی در زنجیره مصرف انرژی به شمار میرود. زمانی که حجم خوراک ورودی پالایشگاهها کاهش پیدا میکند، این موضوع میتواند نشانهای از ضعف مصرف فرآوردههای نفتی، کاهش حاشیه سود پالایش یا تعدیل انتظارات مربوط به رشد اقتصادی باشد. البته کاهش فعالیت پالایشگاهها بهتنهایی به معنای افت قطعی تقاضای کل نیست، اما در کنار افزایش موجودیهای جهانی، تصویر محتاطانهتری از وضعیت بازار ارائه میدهد.
از سوی دیگر، بالا بودن قیمت نفت در بخشهایی از سال جاری میلادی، همچنان میتواند بر رفتار مصرفکنندگان و ساختار هزینه صنایع اثرگذار باشد. افزایش بهرهوری انرژی، گسترش استفاده از خودروهای برقی و روند جایگزینی تدریجی برخی منابع انرژی نیز از عواملی هستند که میتوانند سرعت رشد تقاضای بلندمدت را محدود کنند. این روندها لزوماً به معنای کاهش مصرف جهانی در کوتاهمدت نیستند، اما باعث میشوند بازار نسبت به سناریوهای رشد سریع تقاضا با احتیاط بیشتری برخورد کند.
ترکیب این عوامل نشان میدهد فشار فعلی نفت برنت تنها از سمت افزایش تولید یا بازگشت صادرات شکل نگرفته است. در واقع، بازار با دو تحول همزمان مواجه شده است: عرضه با سرعت بیشتری در دسترس قرار میگیرد و تقاضا نیز نشانههایی از کاهش شتاب را نشان میدهد. چنین شرایطی زمینه را برای تثبیت مازاد عرضه فراهم میکند و توضیح میدهد که چرا قیمت نفت با وجود باقی ماندن برخی ریسکهای ژئوپلیتیکی، نتوانسته حمایت پایداری در سطوح بالاتر پیدا کند.
برآوردهای بانک گلدمن ساکس؛ انتقال فشار مازاد عرضه به بازار سال 2027
تغییر ارزیابی مؤسسات مالی از شرایط بازار نیز در افت انتظارات قیمتی نفت نقش دارد. بانک گلدمن ساکس میانگین قیمت نفت برنت در سال 2027 را حدود 88 دلار برآورد کرده و در سناریوی خود احتمال کاهش قیمت به محدوده 78 دلار تا پایان سال 2027 را مطرح میکند. مبنای این ارزیابی، حرکت بازار به سمت مازاد عرضهای روشنتر در سال آینده است؛ بهطوری که این بانک مازاد عرضه پایه را در حدود 2 میلیون بشکه در روز تخمین میزند.
نکته مهم در این برآورد آن است که حتی با در نظر گرفتن احتمال برخی اختلالهای عرضه، همچنان انتظار میرود بازار در سال آینده با مازاد قابل توجهی مواجه باشد. بنابراین، فشار بنیادی از نگاه این سناریو یک پدیده کوتاهمدت و محدود به چند هفته پایانی سال 2026 نیست، بلکه میتواند در بخش مهمی از سال 2027 نیز ادامه پیدا کند. چنین ارزیابیهایی معمولاً بر انتظارات معاملهگران از قیمتهای آتی اثر میگذارند و میتوانند مانع از شکلگیری موجهای صعودی پایدار شوند.
در مقابل، ذخایر راهبردی نفت آمریکا همچنان یکی از عوامل بالقوه حمایتکننده بازار به شمار میرود. حجم این ذخایر در آخرین داده مورد اشاره نزدیک به 276 میلیون بشکه بوده که در محدوده پایینترین سطوح چند دهه اخیر قرار دارد. پایین بودن ذخایر راهبردی میتواند ظرفیت واکنش سیاستگذاران به اختلالهای بزرگ عرضه را محدود کند و در صورت وقوع شوکهای جدی، اهمیت بیشتری پیدا کند. با این حال، این عامل تاکنون نتوانسته بر نگرانیهای کوتاهمدت درباره مازاد عرضه غلبه کند.
همچنین، ارزیابیهای اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) و برخی نهادهای دیگر همچنان شامل میانگینهای نسبتاً بالای قیمت نفت برای سهماهه چهارم هستند که بخشی از آن به شرایط پیشین بازار بازمیگردد. با این حال، بازنگریهای اخیر و برآوردهای بانکها برای سال 2027 بیشتر به سمت قیمتهای پایینتر متمایل شدهاند. این اختلاف میان برآوردهای قبلی و ارزیابیهای جدیدتر نشان میدهد که بازار در حال تطبیق انتظارات خود با شرایط تازه عرضه و تقاضاست.
تصمیمات اوپکپلاس؛ عامل تعیینکننده در ارزیابی موازنه عرضه
در کنار دادههای تولید، صادرات و تقاضا، سیاستهای تولیدکنندگان بزرگ همچنان میتواند بر مسیر قیمت نفت اثرگذار باشد. مذاکرات مربوط به بررسی ظرفیت تولید در اوپک و نشست کامل اوپکپلاس که قرار است حدود 29 نوامبر برگزار شود، از جمله رویدادهای مهم پیش روی بازار است. معاملهگران در این نشست به دنبال نشانههایی درباره سیاست تولیدی سال 2027 و نحوه مواجهه این گروه با احتمال افزایش مازاد عرضه خواهند بود.
در صورتی که سیاست تولیدی اوپکپلاس با هدف کنترل رشد عرضه تنظیم شود، این تصمیم میتواند بخشی از فشار بنیادی بازار را تعدیل کند. با این حال، میزان اثرگذاری چنین اقدامی به حجم واقعی کاهش تولید، پایبندی اعضا و وضعیت عرضه خارج از این مجموعه بستگی دارد. چنانچه افزایش تولید سایر عرضهکنندگان بتواند کاهش احتمالی تولید اوپکپلاس را جبران کند، اثر حمایتی تصمیمات این گروه بر قیمتها محدودتر خواهد بود.
از سوی دیگر، تداوم حوادث پراکنده مرتبط با نفتکشها و نگرانی از اختلال در مسیرهای راهبردی انتقال انرژی، همچنان ظرفیت ایجاد جهشهای کوتاهمدت را دارد. در چنین شرایطی، هر خبر تازه درباره محدود شدن جریان صادرات میتواند فروشندگان را برای مدتی عقب براند و زمینه بازگشت قیمت را فراهم کند. با این حال، تا زمانی که این تحولات به کاهش واقعی و پایدار عرضه منجر نشوند، نمیتوانند بهتنهایی تغییر جهت بنیادی بازار را تضمین کنند.
شکست حمایتهای قیمتی؛ ساختار تکنیکال نفت برنت همچنان نزولی است
از منظر تکنیکال، نفت برنت در بیشتر بازههای زمانی با غلبه فشار فروش مواجه است. قیمت در محدوده 91 تا 92 دلار قرار گرفته و پایینتر از میانگینهای متحرک اصلی معامله میشود. میانگین متحرک ساده 20روزه در محدوده 92.9 دلار، میانگین متحرک 50روزه در حدود 94.6 دلار و میانگین متحرک 200روزه نزدیک به 94.7 دلار قرار دارند. فاصله قیمت با این سطوح نشان میدهد که بازار برای بازگشت به ساختار متعادلتر، ابتدا باید مقاومتهای متحرک کوتاهمدت و میانمدت را پشت سر بگذارد.
قرار گرفتن قیمت پایینتر از میانگینهای متحرک، بهویژه میانگین 200روزه، از تضعیف ساختار صعودی پیشین حکایت دارد. این وضعیت نشان میدهد که فشار فروش تنها به نوسانات کوتاهمدت محدود نشده و در ساختار میانمدت نیز نفوذ کرده است. همچنین، اندیکاتور سوپرترند در محدوده 93.3 دلار سیگنال نزولی ارائه میدهد و تا زمانی که قیمت پایینتر از این سطح باقی بماند، فشار فروش همچنان در مرکز توجه تحلیل تکنیکال قرار خواهد داشت.
در نمودار چهارساعته نیز وضعیت ایچیموکو از قرار گرفتن قیمت پایینتر از ابر حکایت دارد. این جایگاه معمولاً نشاندهنده برتری فروشندگان در ساختار فعلی بازار است و بازگشت قیمت به بالای ابر برای تغییر ارزیابی تکنیکال اهمیت پیدا میکند. همزمان، سیگنالهای روزانه در مجموعهای از ابزارهای تحلیل تکنیکال عمدتاً در وضعیت فروش یا فروش قوی قرار گرفتهاند. هماهنگی این نشانهها با روند نزولی میانگینهای متحرک، تصویر کلی بازار را همچنان منفی نگه میدارد.
محدوده 91 دلار؛ نخستین آزمون برای ادامه فشار فروش
در ساختار فعلی نمودار، محدوده 91.25 دلار بهعنوان نخستین حمایت مهم مورد توجه قرار دارد. این سطح با یکی از کفهای نوسانی اخیر ارتباط دارد و حفظ آن میتواند از گسترش سریع دامنه اصلاح جلوگیری کند. با این حال، از دست رفتن پایدار این محدوده، احتمال حرکت قیمت به سمت حمایت 90 دلار را افزایش میدهد. سطح 90 دلار علاوه بر اهمیت روانی، یکی از ایستگاههای مهم برای ارزیابی قدرت خریداران در شرایط فعلی بازار محسوب میشود.
در صورت عبور قیمت از حمایت 90 دلار، محدوده 89 تا 87.60 دلار بهعنوان ناحیه بعدی مورد توجه قرار میگیرد. این محدوده با اهداف تکنیکال مبتنی بر فیبوناچی و امتداد حرکت قیمت همپوشانی دارد و میتواند در صورت تداوم مومنتوم منفی، مقصد بعدی کاهش باشد. در سناریوی نزولی گستردهتر نیز محدوده 85 تا 87 دلار اهمیت پیدا میکند. تشدید شتاب فروش میتواند احتمال حرکت به سمت محدوده 82 تا 80 دلار یا حتی سطوح پایینتر را مطرح کند؛ هرچند تحقق چنین حرکتی به تداوم فشار فروش و تأیید شکست حمایتهای میانی وابسته است.
ساختار موجی نیز با این ارزیابی نزولی همخوانی دارد. در برخی شمارشهای الیوت روی نمودار چهارساعته، حرکت اخیر بهعنوان یک موج اصلاحی در مراحل پایانی در نظر گرفته میشود و اهدافی در محدوده 90.25 و 87.21 دلار برای آن مطرح شده است. این سطوح در کنار حمایتهای افقی، امکان بررسی همزمان ساختار موجی و نقاط واکنش احتمالی قیمت را فراهم میکنند. با این حال، شمارش امواج بهتنهایی مبنای قطعی برای تعیین مسیر قیمت نیست و واکنش واقعی بازار به سطوح حمایتی اهمیت بیشتری دارد.
مقاومتهای 92.90 و 93.40 دلار؛ مسیر بازگشت با موانع متعددی روبهرو است
در سمت مقابل، محدوده 92.20 تا 92.90 دلار نخستین ناحیه مقاومتی مهم در مسیر بازگشت نفت برنت محسوب میشود. این محدوده با میانگین متحرک 20روزه و سطح اصلاحی 38.2 درصد فیبوناچی همپوشانی دارد. بنابراین، عبور از آن میتواند نخستین نشانه کاهش فشار فروش در کوتاهمدت باشد. با این حال، صرف لمس این ناحیه برای تغییر ساختار بازار کافی نیست و تثبیت قیمت در بالای مقاومت اهمیت بیشتری دارد.
مقاومت بعدی در محدوده 93.3 تا 93.4 دلار قرار گرفته است. این محدوده با سطح سوپرترند و سطح اصلاحی 50 درصد فیبوناچی همراستاست و به همین دلیل اهمیت بیشتری در ساختار فعلی دارد. عبور پایدار از این ناحیه میتواند فشار نزولی را تا حدی کاهش دهد و احتمال حرکت به سمت محدوده 95 تا 96 دلار را تقویت کند. همچنین، سطح 95.3 دلار در برخی ارزیابیها بهعنوان محدودهای برای بیاعتبار شدن ساختار اصلاحی نزولی فعلی در نظر گرفته شده است.
حرکت نزولی اخیر از محدوده 95.6 تا 96.8 دلار آغاز شده و قیمت در مسیر کاهش، بخش مهمی از حمایتهای صعودی پیشین را از دست داده است. در این شرایط، بازگشت به محدوده 95 دلار تنها یک حرکت اصلاحی ساده نخواهد بود، بلکه میتواند آزمونی جدی برای سنجش قدرت خریداران باشد. تا پیش از عبور از مقاومتهای 93.3 تا 93.4 دلار، هر حرکت صعودی را میتوان در چارچوب بازگشتهای مقطعی در یک ساختار نزولی بررسی کرد.
اشباع فروش؛ احتمال بازگشت مقطعی در کنار تداوم روند نزولی
یکی از ویژگیهای مهم وضعیت فعلی بازار، افت شدید شاخصهای مومنتوم است. شاخص قدرت نسبی یا RSI در برخی نمودارهای کوتاهمدت و چهارساعته در محدوده نوجوانان تا پایین 30 قرار گرفته و اندیکاتور استوکاستیک نیز نشانههایی از اشباع فروش را نشان میدهد. چنین شرایطی معمولاً بیانگر شدت بالای فشار فروش در بازه زمانی اخیر است و میتواند زمینه را برای کاهش سرعت افت یا شکلگیری یک بازگشت کوتاهمدت فراهم کند.
در کنار این وضعیت، مکدی یا MACD در محدوده منفی قرار دارد و در جلسات اخیر گسترش مومنتوم نزولی را نشان داده است. همزمانی MACD منفی با قرار گرفتن قیمت پایینتر از میانگینهای متحرک، نشان میدهد که روند غالب همچنان نزولی است. با این حال، قرار گرفتن RSI در سطوح بسیار پایین به این معنا نیست که قیمت الزاماً باید بلافاصله روند صعودی جدیدی آغاز کند؛ بلکه صرفاً نشان میدهد که سرعت افت میتواند در مقاطعی کاهش پیدا کند و بازگشتهای ناشی از پوشش موقعیتهای فروش شکل بگیرند.
در نمودار هفتگی نیز مومنتوم منفی پس از ناکامی قیمت در عبور از مقاومتهای بالاتر قابل مشاهده است. کاهش چندمرحلهای قیمت و فاصله گرفتن از سقفهای پیشین، ساختار صعودی قبلی را تضعیف کرده و احتمال ادامه دوره اصلاحی را افزایش داده است. از این منظر، بازگشتهای کوتاهمدت باید در کنار مقاومتهای تعیینشده ارزیابی شوند؛ زیرا تا زمانی که نشانهای از تغییر مومنتوم در بازههای بزرگتر دیده نشود، اشباع فروش بهتنهایی برای تغییر جهت روند کفایت نمیکند.
جمعبندی؛ تلاقی مازاد عرضه و ضعف تکنیکال، فشار بر نفت برنت را حفظ میکند
مجموع دادههای بنیادی و تکنیکال نشان میدهد نفت برنت در 17 نوامبر 2026 با مجموعهای از عوامل همجهت در سمت نزولی مواجه است. برآورد مازاد عرضه 1.7 میلیون بشکهای در سهماهه چهارم سال 2026، میانگین عرضه 105 میلیون بشکه در روز، افزایش ذخایر جهانی در اکتبر، رشد نفت در حال حمل و کاهش فعالیت پالایشگاههای چین، همگی از تغییر موازنه بازار به نفع عرضه حکایت دارند. در همین حال، برآورد گلدمن ساکس از میانگین 88 دلاری برنت در سال 2027 و احتمال کاهش قیمت به 78 دلار تا پایان آن سال، فشار انتظارات را به دوره آینده نیز منتقل میکند.
در کوتاهمدت، محدوده 91.25 دلار نخستین سطح حمایتی مهم است و شکست آن میتواند مسیر حرکت به سمت 90 دلار و سپس محدوده 89 تا 87.60 دلار را هموار کند. در صورت افزایش شتاب نزولی، محدوده 85 تا 87 دلار و پس از آن 82 تا 80 دلار نیز در کانون توجه قرار میگیرند. در مقابل، بازگشت قیمت به بالای محدوده 92.20 تا 92.90 دلار و عبور از مقاومت 93.3 تا 93.4 دلار میتواند از شدت فشار فروش بکاهد و زمینه آزمایش محدوده 95 تا 96 دلار را فراهم کند.
با وجود ساختار نزولی، قرار گرفتن شاخصهای کوتاهمدت در محدوده اشباع فروش و تداوم برخی نگرانیهای مربوط به حملونقل دریایی، احتمال نوسانهای تند و بازگشتهای مقطعی را حفظ میکند. از طرف دیگر، نشست اوپکپلاس در حدود 29 نوامبر، آمار هفتگی موجودیهای نفت آمریکا از سوی EIA و API، دادههای پالایشگاهی چین و تحولات مربوط به جریان صادرات، از مهمترین عوامل اثرگذار بر ارزیابی بازار در هفتههای آینده خواهند بود.
در مجموع، تا زمانی که قیمت زیر محدوده 93 دلار و میانگینهای متحرک اصلی قرار دارد، ساختار غالب نفت برنت همچنان نزولی ارزیابی میشود. تثبیت شکست حمایتهای 91 و 90 دلار میتواند فشار فروش را به سمت محدودههای پایینتر گسترش دهد؛ در حالی که عبور از مقاومتهای 93 دلار و سپس 95.3 دلار برای کاهش اعتبار سناریوی نزولی اهمیت دارد. در حال حاضر، بازار بیش از هر عامل دیگری به این موضوع واکنش نشان میدهد که آیا افزایش عرضه و ضعف تقاضا ادامهدار خواهد بود یا تصمیمات تولیدکنندگان و تحولات عرضه میتوانند موازنه موجود را تغییر دهند.