زخم دلتنگی و درد ترکش‌های جنایت جنگی، همنشین میرسالار پای فوتبال‌های جام جهانی

به گزارش هیچ یک _  پنج بعد از ظهر نهم اسفند ماه ۱۴۰۴ بود و نوجوانان عشق فوتبال در زمین چمن کنار سالن ورزشی لامرد مشغول تمرین و بازی بودند که صدای انفجار به گوششان رسید؛ یک، دو… سومی در ضلع شمالی سالن ورزشی و چهارمی در ضلع نزدیک‌تر به زمین چمن.

تصور اینکه چگونه کودکان و نوجوانان هراسان و سراسیمه در جست‌وجوی راه فراری، زیر باران ترکش به این سو و آن سو می‌دویدند، هولناک است؛ آن روز، ۲۱ نفر غیرنظامی در لامرد شهید شدند؛ از جمله ۲ دختر در سالن ورزشی و ۲ پسر نوجوان همراه با مربی‌شان در زمین چمن فوتبال. بیش از ۱۰۰ نفر نیز مجروح شدند.

حالا اگر روزی زخم و آسیب جسمی ترمیم یابد، ترومای روحی و روانی دست‌بردار نیست؛ چنان که امیرسالار برای دو هم‌تیمی‌اش، عبدالمصور و ایلیا، و مربی مهربانش محمود نجفی گریه می‌کند و خاطره آن بعدازظهر وحشتناک او را رها نمی‌کند.

حالا با گذشت ۱۰۰ روز، ابعاد تازه‌ای از این جنایت هولناک مطرح شده است؛ گفته می‌شود آن روز در لامرد از سلاح کشتار جمعی ممنوعه‌ای استفاده شده که هدف آن گرفتن تلفات انسانی بیشتر است؛ در یک شهرک مسکونی، در یک مجموعه ورزشی و در جوار یک مدرسه.

خیلی دلم برای فوتبال بازی کردن تنگ شده است

میرسالار خسروی، فوتبالیست نوجوان لامردی، یکی از قربانیان این جنایت جنگی است؛ پسر ۱۲ ساله‌ای که حالا پس از ۱۲ عمل جراحی سنگین، می‌گوید: خیلی دلم برای فوتبال بازی کردن تنگ شده است.

پرسیدم میرسالار، جام جهانی را می‌بینی؟ گفت: بله، همه بازی‌ها را می‌بینم. دلم برای فوتبال تنگ می‌شود و حالا که نمی‌توانم خودم بازی کنم، دیدن آن برایم تفریح خوبی است.

پرسیدم به نظرت این دوره کی قهرمان می‌شود؟ گفت: طرفدار برزیلم و به نظرم برزیل قهرمان می‌شود، اما احتمالاً امباپه آقای گل جام جهانی می‌شود.

درباره تیم ملی ایران هم از او پرسیدم، گفت: امیدوارم حداقل از گروه خود بالا برود؛ به نظرم این دوره دیگر صعود خواهد کرد.

میرسالار نوجوان پیش‌بینی کرد که طارمی و قایدی برای ایران گلزنی کنند.

نمی‌خواستم پس از این گفت و گوی فوتبالی اوقات میرسالار را تلخ کنم، فقط گفتم امیدوارم که خیلی زود پایت خوب شود و به زمین چمن برگردی؛ مشتاقانه گفت: می‌خواهم قوی‌تر از قبل برگردم.

۱۲ عمل جراحی روی پای میرسالار

آن بعدازظهر، چند ترکش درشت به پای راست میرسالار خورد. پدرش به خبرنگار ایرنا گفت: بافت سخت و نرم پای او تخریب شده و بخشی از استخوان، عروق و عصب آن آسیب جدی دیده است.

صمد خسروی ادامه داد: میرسالار تاکنون ۱۲ بار به اتاق عمل رفته و پیوند عروق و پیوند پوست شده است؛ پس از آن، روانشناسان تشخیص دادند که به دلیل ترومای روانی واردشده، نمی‌توان درمان را در بیمارستان ادامه داد.

او گفت: پسرم هنوز زخم باز دارد و فیزیوتراپ، پرستار و روانشناس در منزل به او رسیدگی می‌کنند.

این پدر لامردی حالا چهار ماه است که کار و شغل خود را رها کرده تا بتواند برای دسترسی به امکانات درمانی لازم از قبیل پانسمان‌های نوین و امکانات پیوند عروق پای پسرش در شیراز اقامت کند.

او گفت: پسرم فوتبالیست خوبی بود و در تست استعدادیابی تیم‌های بین‌المللی شرکت می‌کرد، اما حالا به تازگی پزشکان اجازه داده‌اند تا با استفاده از واکر، ۱۰ قدم بر روی پای چپش بردارد.

پسرم فوتبالیست خوبی بود و در تست استعدادیابی تیم‌های بین المللی شرکت می‌کرد، اما حالا به تازگی پزشکان اجازه داده‌اند با واکر ۱۰ قدم بر روی پای چپش بردارد.

از او درباره امید به بهبودی پای راست میرسالار پرسیدم، گفت: هفته آینده دوباره باید مراجعه کنیم تا پزشکان میزان ترمیم، جوش خوردن و رویش استخوان پای او را بررسی کنند؛ احتمالا نیاز به پیوند استخوان از لگن به بخشی است که استخوان آن کاملا از بین رفته است.

پدر میرسالار اضافه کرد: شنوایی‌سنجی هم باید برود. می‌گوید در گوشم صدایی مانند سوت می‌شنوم؛ احتمالا به خاطر موج انفجار است.

حق شهدا و آسیب‌دیدگان، باید از دادگاه‌های بین‌المللی مطالبه شود

صمد خسروی گفت: جسم و جان و روح و روان میرسالارم از این جنایت آسیب دیده است؛ این پا دیگر برای او پا نمی‌شود؛ او برای هم‌باشگاهی‌هایش گریه می‌کند و گاهی می‌گوید دیگر دلم نمی‌خواهد به شهر بروم. مطالبه ما احقاق حق او از دادگاه‌های جنایت جنگی و دیوان بین‌المللی کیفری است؛ چنانکه یکی از بندهای پیام رهبر معظم انقلاب برای مذاکرات نیز احقاق حقوق مجروحان است.

او ادامه داد: اما انگار در عمل کاری انجام نشده است؛ حالا که جام جهانی فوتبال در حال برگزاری است، زمان مناسبی برای بیان کردن جنایتی است که علیه فوتبالیست‌های نوجوان در زمین چمن لامرد رخ داد.

پدر میرسالار که از جانبازان جنگ تحمیلیِ «سوم» است، تاکید کرد: اگر دولت جمهوری اسلامی ایران نتواند در دادگاه‌های بین‌المللی از مجروحان این جنایت احقاق حق کند، باید خود پاسخگوی آسیب وارد شده به آنان باشد و مسئولیت بپذیرد.

او با اشاره به بلوکه شدن و برداشت اموال مردم ایران در کشورهای مختلف به بهانه جبران خسارت، گفت: نمی‌شود که هر کسی از طریق نظامی به غیرنظامیان حمله کند و جان آنها را بگیرد و برود؛ باید حق میرسالار من، امیرمحمد فروزان – هم‌باشگاهی پسرم که در همین زمین چمن مجروح شد و عصب و عروق پایش از بین رفته – و دیگر مجروحان این جنگ که گفته می‌شود پنج هزار نفر هستند، ستانده شود.

میر سالار گفت: دوست ندارم هیچ بچه‌ای در دنیا در جنگ زخمی شود و درد بکشد.

پدر میرسالار در فکر روحیه جانباز نوجوانش هم بود. او به خبرنگار ایرنا گفت: پسرم عاشق رئال مادرید است و دوست دارد بازیکنان آن را دیدار کند؛ مهدی تاج در ابتدا نامه‌ای به فدراسیون فوتبال اسپانیا زد و این درخواست را مطرح کرد، اما دیگر پیگیری نشد و اکنون فرصت خوبی برای این درخواست است.

میرسالار هم از علاقه‌اش به دیدار با فوتبالیست محبوبش – امباپه – گفت و ادامه داد: دوست دارم فرصتی فراهم شود تا بتوانم او را ببینم و با او گفت‌وگو کنم.

میرسالار در چهار ماه گذشته بسیار درد کشیده است. پدرش گفت: وقتی پرستار پانسمان او را عوض می‌کند، دستم را لای دندان‌هایش می‌گذارم تا مجبور نباشد درد بیشتری تحمل کند.

حالا خواسته فوتبالیست نوجوان لامردی در گرماگرم جام جهانی فوتبال آمریکا، این است که در دنیا هیچ جنگی نباشد.

میرسالار گفت: دوست ندارم هیچ بچه‌ای در دنیا در جنگ زخمی شود و درد بکشد.

یادمان قربانیان

آن بعدازظهر که رژیم صهیونیستی تصمیم گرفت سلاح کشتار جمعی جدید را در لامرد فارس و در شهرکی مسکونی به کار گیرد، دختران نونهال و نوجوان در سالن والیبال مشغول تمرین بودند و پسران در زمین چمن فوتبال بازی می‌کردند.

ایلیا خاتمی و عبدالمصور رحمانی و الهام زائری و حلما سادات احمدی‌زاده آسمانی شدند و آوینای ۲ ساله نیز از کنار باغچه حیاطشان به ملکوت رفت.

اما میرسالار خسروی و امیرعلی فروزان تنها بچه‌های جانباز این جنایت جنگی نبودند؛ فاطمه واعظ‌زاده چشم از دست داد و ترکش‌ها انگشت کوچک سارا ترک‌لاله‌باغ را ربودند و ده‌ها کودک و شهروند دیگر نیز زخم هزاران ترکش جنایت صهیونیستی-آمریکایی را بر جان دارند.