خروش غیرت در میدان صادقیه؛ عهدی دوباره با عزت، ایمان و ایستادگی

مردمی‌که بیش از یک ماه است، نه خستگی می‌شناسند و نه تردید؛ با تمام ظرفیت، با همه وجود، در کنار خانواده‌های معظم شهدا ایستاده‌اند. این‌ها مردمی هستند که در قاموسشان، عقب‌نشینی معنا ندارد؛ هرچه فشار بیشتر، اراده‌شان استوارتر، و هرچه تهدیدها گسترده‌تر، وحدتشان عمیق‌تر می‌شود.

بنده، با افتخار در میان این دریای خروشان حضور یافتم و از تلاش‌های بی‌وقفه و مجاهدت‌های خاموش اما عظیم فرزندان این ملت در هلال احمر سخن گفتم؛ از امدادگرانی که در دل بحران، پیش از آن‌که نامشان شنیده شود، جانشان را در طبق اخلاص گذاشته‌اند.

آنان نه به دنبال دیده شدن‌اند، نه منتظر تقدیر؛ بلکه آمده‌اند تا درد را تسکین دهند و امید را زنده نگه دارند و چه زیبا خداوند متعال این راه را ترسیم کرده است: «الَّذِینَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِیمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ»؛ آنان که وقتی مردم به آنان گفتند دشمنان گرد آمده‌اند، نه ترسیدند، بلکه ایمانشان افزون شد و گفتند خدا ما را بس است. و نیز: «کَم مِّن فِئَةٍ قَلِیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثِیرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ»؛ چه بسیار گروه‌های اندکی که به اذن خدا بر گروه‌های بسیار غلبه کردند.

امشب، صدای مردم، صدای اقتدار بود. صدای حمایت از حافظان امنیت، از مدافعان این خاک، از آنان که بی‌نام و نشان، اما با دل‌هایی لبریز از ایمان، شب را به صبح می‌رسانند تا آرامش در شهرها جاری بماند. در این میان، حقیقتی روشن‌تر از همیشه جلوه‌گر شد: دشمنان این ملت، هرچقدر هم هیاهو کنند، در برابر این انسجام و ایمان، راهی جز عقب‌نشینی ندارند. آنچه آنان را به زانو درآورده، نه فقط قدرت نظامی، بلکه ایمان مردمی است که پشتوانه‌ای شکست‌ناپذیر برای این سرزمین هستند.

امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌فرمایند: «إِنَّ الصَّبْرَ مِنَ الْإِیمَانِ کَالرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ»؛ صبر نسبت به ایمان، مانند سر است نسبت به بدن و نیز: «مَنْ طَلَبَ الْعِزَّ بِغَیْرِ حَقٍّ أَذَلَّهُ اللَّهُ»؛ هرکس عزت را از غیر مسیر حق بجوید، خدا او را خوار می‌کند و پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند: «أَفْضَلُ الْجِهَادِ کَلِمَةُ حَقٍّ عِندَ سُلْطَانٍ جَائِرٍ»؛ برترین جهاد، گفتن سخن حق در برابر باطل است.

آنچه امشب در صادقیه دیدم، فقط حضور نبود؛ یک «پیمان» بود. پیمانی نانوشته اما عمیق، میان مردم و آرمان‌هایشان. پیمانی که می‌گوید: این ملت، زیر بار ظلم نمی‌رود، در برابر تهدید سر خم نمی‌کند و در سخت‌ترین شرایط، پشت یکدیگر را خالی نمی‌کند.

مردم، با تشویق‌های پرشور خود، خادمان هلال‌احمر را در آغوش محبت گرفتند؛ گویی می‌خواستند بگویند: شما تنها نیستید؛ ما در کنار شماییم، همان‌گونه که شما در سخت‌ترین لحظات کنار ما بودید و این یعنی اوج بلوغ یک ملت؛ ملتی که قدر خدمت را می‌داند، قدر فداکاری را می‌فهمد و پاسخ ایثار را با عشق می‌دهد. چنان‌که خداوند وعده داده است: «وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ»؛ خداوند قطعاً یاری می‌کند کسانی را که او را یاری کنند؛ همانا خداوند نیرومند و شکست‌ناپذیر است.

این ملت، ملتی است که در دل طوفان، استوارتر می‌ایستد؛ در اوج فشار، متحدتر می‌شود؛ و در برابر دشمن، چون کوه، نفوذناپذیر باقی می‌ماند. اینجا ایران است؛ سرزمین مردمانی که با ایمان می‌جنگند، با غیرت می‌ایستند و با امید، آینده را می‌سازند.

* رئیس جمعیت هلال‌احمر