معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاست جمهوری از علی لاریجانی به عنوان یک رجل به تمام معنا و شخصیتی جامع یاد کرد که سیاست را نه ابزار قدرت، بلکه میدان مسئولیت میدانست.
به گزارش هیچ یک _ حسین افشین روز چهارشنبه در پیام تسلیت خود در پی شهادت دکتر علی لاریجانی؛ دبیر شورای عالی امنیت ملی نوشت:
خبر شهادت دکتر علی لاریجانی، برای من تنها یک خبر نبود؛ از دست دادن فردی بود که سالها به درایت، صلابت، نجابتش و هوشش تکیه کرده بودیم. هنوز باور این فقدان برایم دشوار است. با شنیدن این خبر، بیدرنگ خود را به محل حادثه رساندم؛ صحنهای که تا همیشه در ذهنم خواهد ماند و اندوه آن هرگز فروکش نخواهد کرد.
دکتر لاریجانی، یک رجل به تمام معنا بود؛ شخصیتی جامع که سیاست را نه ابزار قدرت، بلکه میدان مسئولیت میدانست. او مصداق بارز یک سیاستمدار وطندوست و دلسپرده به آرمانهایش بود؛ مردی که در سختترین بزنگاهها، عقلانیت را با شجاعت درآمیخت و هیچگاه از مسیر منافع ملی و عزت ایران فاصله نگرفت.
برای من، او فقط یک مدیر و سیاستمدار برجسته نبود؛ معلمی بود که از او آموختم چگونه میتوان همزمان دقیق اندیشید، عمیق دید و مسئولانه عمل کرد. فقدان او، نه فقط برای نظام حکمرانی کشور، بلکه برای همه ما که دل در گرو آینده ایران داریم، ضایعهای جبرانناپذیر است که البته زمین از مردان صالح، باهوش، نجیب با درایت و با صلابت طبق وعدهی الهی خالی نخواهد بود.
این مصیبت بزرگ را به ملت شریف ایران، خانواده معزز ایشان و همه همراهان و شاگردانش تسلیت عرض میکنم و از درگاه خداوند متعال، برای آن شهید عزیز علو درجات و برای بازماندگان صبر و اجر مسئلت دارم.
فقدان مرتضی، برای جامعه علمی و نخبگان کشور، از دست رفتن سرمایهای ارزشمند است
معاون علمی رییس جمهور همچنین در پیام جداگانهای، شهادت مرتضی لاریجانی در کنار پدرش را تسلیت گفت.
افشین در این پیام نوشت:
شهادت دکتر مرتضی لاریجانی، فرزند گرانقدر دکتر علی لاریجانی، ضایعهای تلخ و تأملبرانگیز است.
مرتضی از آن دست جوانانی بود که مسیر خود را بیهیاهو انتخاب میکنند. در عین هوش سرشاری که داشت، اهل کار جدی، دقیق و مسئولانه؛ با نگاهی روشن به اینکه علم، زمانی ارزشمند است که به حل مسئله و بهبود زندگی مردم منجر شود. آنچه در او برجسته بود، نه صرفاً دانستن، بلکه نسبت درست با «کاربرد دانستن» بود.
او کمادعا بود و از حاشیه فاصله داشت؛ تمرکزش بر ساختن و پیش بردن کار بود. همین ویژگیها، از او چهرهای قابل اتکا و آیندهدار ساخته بود؛ جوانی که میتوانست در مسیر علم و فناوری، اثرگذار باشد.
در روزهای سخت کشور، در شرایطی که میتوانست مسیر علمی خود را با همان جدیت ادامه دهد، ترجیح داد تمام وقت در کنار پدر بماند و او را در روزهای دشوار تنها نگذارد. این انتخاب، نشاندهنده نسبت عمیق او با مسئولیت و وفاداری بود؛ نسبتی که فراتر از موقعیتهای فردی معنا پیدا میکند.
شهادت او در کنار پدر، تصویری اندوهبار از فقدان دو نسل در یک مسیر مشترک است؛ مسیری که با مسئولیت و دغدغه برای کشور معنا پیدا میکند.
فقدان مرتضی، برای جامعه علمی و نخبگان کشور، از دست رفتن سرمایهای ارزشمند است.
این مصیبت را به خانواده محترم لاریجانی و همه نزدیکان و همراهان ایشان تسلیت عرض میکنم و از خداوند متعال برای آن شهید عزیز، علو درجات و برای بازماندگان صبر و آرامش مسئلت دارم.
About The Author
