در خیابان‌های پایتخت جز زیبایی نمی‌توان دید

گروه هیچ یک  – شامگاه بیست و هفتم جنگ تحمیلی است؛ امشب هم مانند شب گذشته در پایتخت باران می‌بارد؛ گویی دل آسمان هم گرفته اما هوای بارانی و نسبتاً سرد روزهای نخست بهار هم نمی‌تواند خشم این مردم را خاموش کند.
آنها دلگرم و استوار هستند؛ برخی در حالی که با یک دست چتر در دست دارند، پرچم مقدس کشورمان را بالا نگه داشته‌اند، عده‌ای عکس رهبر شهیدمان را در دست دارند، البته افراد بسیاری هم زیر باران خیس می‌شوند اما هیچ ابایی ندارند چون تنها اندیشه‌ای که در سر دارند، حضور است و حضور؛ همانگونه که سربازان و رزمندگان خط مقدم، نبرد را ترک نمی‌کنند، مردم هم از سنگرهای خیابان حتی یک قدم هم عقب‌نشینی نمی‌کنند.
در میادین اصلی پایتخت از شمال تا جنوب، از غرب تا شرق از جمله میدان تجریش، میدان ولیعصر، میدان شهر ری، محله نازی‌آباد، پونک و تهرانپارس مردم حضور خودجوش دارند. این شب‌ها ماندگار است.

بهت دشمن از حضور مردم در خیابان‌ها

این مردم غیور و دلیر با حضور مکرر و مستمر خود در خیابان‌ها دشمن را بهت‌زده کرده‌اند و درحالی که صهیونیست‌ها از ترس و وحشت موشک‌های جمهوری اسلامی ایران زندگی در پناهگاه را انتخاب کرده‌اند اما ملت ایران هر شب رأس زمان مقرر در پیش چشمان جهانیان در خیابان‌ها ابراز وجود می‌کنند و آنچه از آرمان‌های انقلاب اسلامی و سفارش رهبر شهید در حافظه تاریخی خود دارند؛ فریاد می‌زنند.
آنچنان که رهبر قائد و عزیزمان تاکید داشتند: «ناامید نشوید.این توصیه قطعی و اصلی من است»

ملت ایران ثابت کرده‌اند که ایستاده می‌میرند اما ذلت نمی‌پذیرند

در خیابان‌های پایتخت هیچ چیز جز زیبایی نمی‌توان دید؛ این شهر ماتم‌زده به وجود گرم مردم سرپا ایستاده است؛ جای جای کلانشهر تهران زخمی جنگ است؛ ساختمان‌های ویران و پارچه‌های سیاه و علم عزا برپاست اما این ملت، ملت امام حسین علیه السلام هستند و باید به حق گفت که در این شب‌ها «ما رایت الا جمیلا»
مردم ثابت کرده‌اند که ایستاده می‌میرند اما ذلت نمی‌پذیرند و پرصلابت و ثابت قدم برای ایران پای کار هستند و هر شب وعده دارند تا نام و یاد رهبر شهید عزیز انقلاب اسلامی را زنده نگه دارند.

خیابان‌ها خط مقدم جبهه مقاومت ایران

دشمن هم که خط مقدم جبهه مقاومت ایران را به وسعت خیابان‌ها یافته‌، نمی‌داند چگونه این افتضاح تاریخی خود را از صحنه روزگار محو کند به همین خاطر است که وعده می‌دهد، عقب می‌رود و جلو می‌آید، تهدید می‌کند و یک روز آتش‌بس را مطرح می‌کند و روز دیگر مهلت تعیین می‌کند اما خط و نشان کشیدن برای این مردم معنا ندارند؛ دیگر حنای آنها هم رنگی ندارد.
اطمینان دارم این لحظات حساس تاریخی و این حضور پرشکوه برای کودکانی که همراه خانواده‌های خود به میدان می‌آیند تا ابد در ذهن‌شان حک می‌شود.

نمی‌دانم از این لحظات چه ادراکی دارند اما مشخص است که مام میهن برای آنها عزیز است؛ آنها فرزندان ایران هستند و باید ایرانی آباد و سربلند داشته باشند.
تا امروز ششم فروردین و با گذشت ۲۷ روز از جنگ تحمیلی رژیم صهیونیستی و آمریکا جان‌های عزیزی فدا شدند و مکان‌های بسیاری به مخروبه تبدیل شدند اما آنچه ماندگار است، اندیشه یک ملت است؛ «ملتی که ایران را جان خود می‌داند»