جام فوتبال / عملکرد خط حمله استقلال در فصل جاری با وجود آمار کلی قابل قبول در گلزنی، از منظر فنی با تناقضی جدی روبهرو است. اگرچه استقلال بعد از تراکتور بهترین خط حمله لیگ را تا پایان هفته هفدهم در اختیار دارد، اما هیچیک از مهاجمان تخصصی این تیم نتوانستهاند به عنوان یک گلزن قابل اتکا اعتماد عمومی را به دست بیاورند. تعداد گلهای زده مهاجمان نوک استقلال بسیار محدود بوده و این مسأله بهوضوح نشان میدهد آبیها از کمبود یک مهاجم ششدانگ و تمامکننده رنج میبرند.
در واقع بخش قابل توجهی از گلهای استقلال توسط بازیکنان غیرمهاجم یا وینگرها به ثمر رسیده است. بازیکنانی مثل علیرضا کوشکی، آسانی، قلیزاده و حتی در مقاطعی الحدادی بار اصلی گلزنی را بر دوش کشیدهاند. این الگو اگرچه در کوتاهمدت کارآمد بوده، اما از نظر ساختار تاکتیکی یک زنگ خطر محسوب میشود چرا که تیم مدعی قهرمانی باید یک مهاجم مرکزی داشته باشد که به صورت پایدار و مستمر گل تولید کند.
نکته نگرانکنندهتر برای استقلال، فقدان یک پاسور محوری در خط حمله است. استقلال نهتنها مهاجم گلزن ندارد، بلکه فاقد بازیکنی است که بتواند به شکل منظم موقعیتسازی کند. آمار جدول پاسورهای لیگ بیست و پنجم نشان میدهد تنها علیرضا کوشکی با ۲ پاس گل در صدر پاسورهای استقلال قرار دارد؛ آماری بسیار ضعیف برای تیمی که مدعی قهرمانی است. این یعنی استقلال در خلق موقعیتها بازیکن محوری ندارد.
البته تعدد موقعیتسازی شاید در نگاه به این آمار قابل توجه جلوه کند اما اینکه یک نفر با اعتماد به نفس بالا با وجود گذر از هفته هفدهم یافت نشده که دستکم 5 پاس گل ارسال کند، آمار قابل دفاعی نیست. به طور قطع اگر استقلال بتواند هم یک مهاجم محوری گلزن و هم یک پاسور خلاق داشته باشد یا از مهرههای فعلی چنین کارکردی بسازد، شانس قهرمانیاش بسیار بالا خواهد رفت. مشکل استقلال کمیت گل نیست؛ مشکل کیفیت در ساخت گل است.
