از روزی که امیر قلعه‌نویی به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال ایران منصوب شد او به جهت اینکه نتوانسته یا نخواسته جوانگرایی در این تیم ایجاد کند مورد انتقاد بسیاری از پیشکسوتان و رسانه‌ها قرار گرفت. عملکرد این مربی مدام به دلیل حضور بازیکنان با سن و سال بالا در ترکیب ثابت تیم ملی زیر سوال رفت و حتی صعود به جام جهانی هم نتوانست فضای بدون تنشی برای ژنرال ایجاد کند.

در ظاهر هم اینطور به نظر می‌رسید که قلعه‌نویی می‌توانسته بازیکنان جوانی که برخی از آنها حتی در تیم‌های بزرگ ایران حضور دارند و برخی دیگر لژیونر هستند را به ترکیب تیم ملی اضافه کند؛ اما این مربی با از دست دادن زمان باید با همان بازیکنان همیشگی تیم ملی به جام جهانی برود. این نظریه تا پیش از حضور تیم امید در مسابقات قهرمانی آسیا در عربستان به شکلی عجیب قلعه‌نویی را در موقعیت ضعف قرار داده بود؛ اما نتایج تیم امید در این رقابت‌ها نشان داد سرمربی تیم ملی مجبور بوده به بازیکنان فعلی تیم ملی اعتماد کند.

در اینکه امید روانخواه به عنوان سرمربی تیم امید، اشتباهات زیادی در هدایت این تیم داشته شکی وجود ندارد؛ اما نام‌های بزرگی که در ترکیب تیم امید حضور داشتند نتوانستند ذره‌ای از انتظارات را برآورده کنند. رضا غندی‌پور، امیرمحمد رزاقی‌نیا، جواد حسین‌نژاد و …. نام‌هایی هستند که کارشناسان و رسانه‌ها اعتقاد داشتند این بازیکنان باید جای ستاره‌های مسن و کم‌رمق تیم ملی را بگیرند. حالا و پس از ناکامی تیم امید، مشخص شد فاصله فنی این بازیکنان با ملی پوشان فعلی فوتبال ایران از زمین تا آسمان است.

این موضوع زنگ خطری را هم برای فوتبال ایران به صدا درآورد. با پایان دوران حضور ‌ملی پوشان فعلی که به احتمال فراوان پس از جام جهانی ۲۰۲۶ خواهد بود باید شاهد افت محسوس این تیم بود و شاید حتی کار برای صعود از مرحله گروهی جام ملت‌های آسیا هم دشوار شود.

این موضوع عوامل مختلفی دارد که مهمترین آن سطح پایین لیگ برتر فوتبال ایران است؛ لیگی که مملو از پول‌های میلیاردی است و البته حاشیه‌هایی که فقط برای سکوها ساخته شده‌اند و خبری از کیفیت فنی نیست. فوتبال ایران نیازمند یک رنسانس در بخش‌های مختلف است تا بتواند با یک پوست‌اندازی یکبار دیگر شاهد حضور نسلی پرستاره در تیم ملی بود.